Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Duo Reges: constructio interrete. Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Non igitur bene. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis.
Videsne quam sit magna dissensio? Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Sed quod proximum fuit non vidit. Falli igitur possumus. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.
Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Tum mihi Piso: Quid ergo? Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere; Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Simus igitur contenti his. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri.
Quid de Platone aut de Democrito loq
His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Velut ego nunc moveor. An hoc usque quaque, aliter in vita? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quod cum dixissent, ille contra. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Hos contra singulos dici est melius.
At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? An hoc usque quaque, aliter in vita?
Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Nam ante Aristippus, et ille melius. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant.